Historia Pałacu

W ciągu wieków miejscowość Radoszewnica oraz tutejsze dobra przechodziły z rąk do rąk. Włości te należały m.in. do Dobieckich, Koniecpolskich, Czapskich, Potockich, wreszcie zaś do Ostrowskich, którzy żyli tutaj od wieku XIX aż do roku 1945. Sama rezydencja w zasadniczej, obecnej formie, pochodzi z końca XIX w., kiedy to ówcześni właściciele, wspomniani Ostrowscy, gruntownie rozbudowali tutejszy dwór pochodzący z końca wieku XVI. Pałac posiada plan zbliżony do litery „U”, której ramiona tworzą dwa skrzydła boczne. Wejście główne ujęte zostało w charakterystyczny portal z czterema kolumnami. Od strony ogrodu podobny portal posiada też półkolisty, wsparty na kolumnach taras. Pałac otoczony jest obszernym, angielskim parkiem z dużym stawem. Po II wojnie światowej dwór w Radoszewnicy przeznaczono na budynek szkolny. Funkcję tę pełnił przez wiele lat, co w warunkach PRL oznaczało brak wystarczających remontów i zaniedbanie obiektu. Gdy szkołę zlikwidowano, dwór zaczął popadać w ruinę. W obecnych czasach, pałac odbudowano i powrócił on do dawnej świetności. W rezydencji, stanowiącej dziś własność prywatną, organizowane są wesela i inne przyjęcia okolicznościowe.

Ostrowscy herbu Korab wywodzili się ze średnio zamożnej szlachty z województwa sieradzkiego. W dokumentach czytamy, iż w „…bliskim krwi związku byli Ostrowscy Korabitowie, z Łaskimi Korabiami, a potem w różne familie podzieleni, od wsiów i włości swoich imionami przezwani”. Pieczętowali się herbem Korab – „Korab żółty w polu czerwonem, z masztem szarym powinien być. Toż sam w hełmie. Kiedyś i żaglu u masztu, jak więc pospolicie w wodnych statkach bywa, używali a potem od nowych zasług, wieżą miast masztu przydano im, na wierzchu zębatą”.

Siedzibą rodową Korabitów, począwszy od roku 1738 był Maluszyn. Ta malownicza miejscowość położona nad Pilicą, ok. 20 km od Koniecpola, stała się centrum majątku Ostrowskich. Sukcesywnie rozbudowywana i unowocześniana została wzbogacona o rezydencję, w której Ostrowscy przebywali przez ponad 150 lat. „Ex Almaniaducensgenus; virirecti et indocritate kontente”, jak pisał o Ostrowskich Jan Długosz.

Jednym z najbardziej znanych członków rodziny Ostrowskich Korabitów był z całą pewnością wspomniany Aleksander hrabia Ostrowski (1810-1896). Należał on do tej grupy polskich ziemian, która wśród osób zainteresowanych współcześnie historią może wzbudzać zarówno kontrowersje, zwłaszcza w odniesieniu do jego zaangażowania politycznego i współpracy z administracją rosyjskiego zaborcy, jak też i uczucia niekłamanego szacunku, nierzadko też dumy z dziedzictwa przodków. Był, bowiem Aleksander hrabia Ostrowski nie tylko częścią ziemiańskiej elity, spadkobiercą rycerskich i patriotycznych tradycji, ale także człowiekiem o szerokich horyzontach intelektualnych, postacią nietuzinkową, którą jest trudno jednoznacznie ocenić. Na tle ówczesnych ziemian nie był jednak kimś wyjątkowym – w tym znaczeniu, że przykłady podobnych biografii możemy mnożyć tak, by zapełniły pokaźnych rozmiarów słownik biograficzny.

 

Aleksander Ostrowski, ożeniony z Heleną z hrabiów Morstinów, miał sześcioro dzieci: Augusta, urodzonego w Krakowie 26 sierpnia 1836 roku, żonatego z Elżbietą Niezabytowską h. Lubicz, Jana urodzonego w Maluszynie 27 listopada 1840 roku, Konrada, urodzonego w Maluszynie 17 sierpnia 1846 roku, zmarłego 30 grudnia 1848 roku, Józefa, urodzonego w Maluszynie 21 stycznia 1850 roku, Marię, urodzoną w Radoszewnicy 5 lipca 1838 roku, zaślubioną hrabiemu Stanisławowi Janowi Władysławowi Potockiemu i Ludwikę, urodzoną w Maluszynie 5 września 1851 roku. Jedynie z małżeństwa starszej córki Marii doczekał się dwójki wnucząt Heleny i Augusta Stanisława Potockich.

 

Linia Ostrowskich Korabitów skończyła się wraz ze śmiercią Józefa, a po nim Ludwiki Ostrowskiej – ostatnich, właścicieli Maluszyna. Dysponentami dóbr rodowych Ostrowskich Korabitów zostali Potoccy h. Pilawa (Złota).